อ้าวววววววววว ผีเสื้อจะไปไหน - ต้นข้าวถามผีเสื้อด้วยความลร่าเริง

ฉันจะไปหากุหลาบน่ะ - ผีเสื้อกล่าว

เหม่ๆๆๆ ช่วงนี้ไปหา กุหลาบบ่อยจังนะ - ต้นข้าวแซวผีเสื้อ

อ่านะ  ฉันก้อยากจะอยู่ดูแลกุหลาบให้ดีที่สุด ก่อนที่กุหลาบจะโรยไปน่ะ - ผีเสื้อตอบ

แล้วเธอล่ะ เป็นอย่างไงบ้าง ความสัมพันธ์กับภูเขาไปถึงไหนแล้ว - ผีเสื้อเป้นฝ่ายถามบ้าง

ก็.......ยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างไม่มีอะไรคืบหน้าหรอก - ต้นข้าวตอบผีเสื้อด้วยความเศร้าสร้อย

เอาหน่า  สู้ๆหน่อย ก้ฉันบอกแล้วน่ะว่าอยากทำอะไรก็ทำ ถึงแม้ว่าจะมีเวลามาก แต่เวลามันหมุนไปทุกวัน แล้วก้หมุนไปเรื่อยๆด้วย - ผีเสื้อเตือนเพื่อนของเค้า

อันนี้ ฉันก็รู้ แต่ฉันคงไม่กล้าพอที่จะบอกความรู้สึกกับภูเขาหรอก - ต้นข้าวตอบ

ผีเสื้อ  ฉันถามจริงนะ  นายไม่เสียใจหรอ  ที่ไม่ว่านายจะคบกุหลาบดอกไหน กุหลาบดอกนั้นก็ต้องโรยตายจากนายไป

- ต้นข้าวกลับเป็นฝ่ายมาถามอีกครั้ง

ก็.... เสียใจนะ  เธอไม่เคยได้ยินหรอ  การพบกันเป็นจุดเริ่มต้นขอการลาจาก - ผีเสื้อตอบ

แล้วเมื่อรู้อย่างนั้นเธอจะพบกับกุหลาบทำไม ? ผลสุดท้ายกุหลาบก็ต้องจากเธอไป  - ต้นข้าวถามต่อ

มันก็ใช่ แต่การได้พบกัน ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ช่วงเวลาเหล่านี้มันมีความสุข ถึงแม้เราจะต้องจากลากันไปมันก็ยังคงมีแต่ภาพความทรงจำดีๆ ที่เรามีให้กัน - ผีเสื้อตอบ

เอออออ  แล้วภาพวันไม่ดีล่ะ? - เพื่อนเจ้าสงสัยก้ยังคงถามต่อไป

มันเป็นเรื่องธรรมดา ที่คนเราจะต้องมีการทะเลาะกัน ถึงแม้ว่ากุหลาบจะใช้หนามทิ่มแทงฉัน แต่วันเวลาที่ฉันได้กินน้ำหวาน ได้สัมผัสกลิ่นหอมมันมีมากกว่า - ผีเสื้อตอบ

ว่าแต่เธอล่ะต้นข้าวจะเอาอย่างไง - ผีเสื้อเป็นฝ่ายถามบ้าง

ก็......ไม่รู้ซิ  สำหรับฉันมันยากเกินไป ได้แต่มองภูเขาอยู่ไกลๆ ได้เห็น แค่นี้มันก็มากเกินไปด้วยซ้ำสำหรับต้นข้าวอย่างฉัน ภูเขากับฉันเหมือนเราจะใกล้กันนะ  แต่ในความเป้นจิงเราอยู่ห่างไกลกันมาก ถึงจะมองเห็นด้วยตา แต่ยากที่จะไปถึงตัว - ต้นข้าวตอบด้วยความเศร้า

เฮออออออออ  เธอก็เป็นอย่างนี้อีกตามเคย ฉันไม่เข้าใจเธอเลย ต้นข้าว - ผีเสื้อกล่าว

เอาเถอะหน่า  ผีเสื้อ เราต่างคนต่างก็มีความรักที่แตกต่างกันไป  นายอาจจะมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ ได้ดูแลกุหลาบ ถึงแม้ว่า หนามกุหลาบนั้นจะทิ่มแทงนายก็ตาม  แต่ส่วนฉัน  ฉันมีความสุขที่ได้มองภูเขาไกลๆ อยู่ตรงนี้ ถึงแม้ว่าภูเขาจะไม่เคยรู้และไม่เคยมองมาเลยก็ตาม - ต้นข้าวกล่าว

สายลมพัดพามาเป็นระรอก แสงแดดเริ่มสาดส่องมาขึ้น นี้คงสายมากแล้ว  ได้เวลาที่จะต้องพักบทสนทนานี้ไว้

ต้นข้าวฉันไปก่อนนะ สายมากแล้ว เดี๋ยวกุหลาบเค้าจะคอย - ผีเสื้อเอยลาเพื่อน

จ้า  โชคดีนะ แล้วเจอกันใหม่  ต้นข้าวลาตอบ

  

 

 

 

2012

posted on 21 Oct 2009 20:09 by gosoaoyama

2012 !

โลกเราจะแตกแล้วหรอ?  แล้วเราจะไปอยู่ได้กัน? - ต้นข้าวได้แต่ลำพึงลำพันกับตัวเอง

อ้าว ต้นข้าว เป้นไง ทำไมวันนี้เธอดูเหี่ยวเฉา อย่างนี้แหละ - ผีเสื้อบินเข้ามาทักทาย

ก็... ฉันไปได้ยินพวกมนุษย์พูดกัน ว่าโลกจะแตก - ต้นข้าวพูด

ห่า ! จริงหรอ แล้วโลกเราจะแตกเมื่อไร ! - ผีเสื้อถามเพื่อนด้วยความตกใจ

ก็อีก 3 ปี ปี 2012 - ต้นข้าวบอกผีเสื้อด้วยความเศร้า

โธ่  นึกว่าวันนี้ พรุ่งนี้ซะอีก อีกตั้งหลายปี - ผีเสื้อพูดอย่างไม่สะทบสะท้าน

ห๋า! เธอว่าอะไรนะ  - ต้นข้าวถามซ้ำเพราะไม่เชื่อหูตนเอง

ฉันบอกว่า อีกตั้งหลายปี - ผีเสื้อพูดตอบ

อีกหลายปีอะไรกัน  อีกแค่ 3 ปีเองน่ะ - ต้นข้าวพูดย้ำ

ก็ 3 ปีนี่แหละ ที่ฉันว่าเยอะ ถ้าเธอไม่เชื่อ เธอก็ลองคิดดู

1 ปีมี 365 วัน ถ้า 3 ปีก็มี 1095 วัน แล้ววันหนึ่งมี 24 ชั่วโมง 

ถ้า 1095 วัน ก็จะมีตั้ง 26280 ชั่วโมง แล้ว 1 ชั่วโมง มี 60 นาที

อันนี้มีตั้ง 26280 ชั่วโมง ก็เท่ากับมีเวลาตั้ง 1576800 นาทีโน้นแหนะ - ผีเสื้อบอกกับต้นข้าวอย่าสบายใจ

โอ้โฮ ! ผีเสื้อเธอคำนวณเอาอย่างนี้เลยหรอ - ต้นข้าวถามด้วยความตกใจ

ช่าย เพราะ ทุกๆวัน ทุกๆชั่วโมง ทุกๆนาที ต่างมีค่ากับฉันเสมอ เหลือเวลาอีกตั้งมากมายให้ฉันได้ทำอะไรหลายๆอย่าง

ในสิ่งที่ฉันยากจะทำ และอีกอย่างการที่เรารู้ว่าโลกจะแตกเมื่อไรมันดีซะอีก มันจะทำให้เราใช้วันเวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด - ผีเสื้อพูด

เธอนี่เก่งจริงๆเลยนะผีเสื้อ - ต้นข้าวพูด

ถ้าเธอเห็นแบบนั้นแล้ว  เธอจะมั่วมาทุกข์ใจทำไม? ฉันว่าเธออยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ ทำอย่างที่เธอต้องการ ทำตามเสียงของหัวใจ - ผีเสื้อพูดอย่างนั้นแล้วก็บินจากต้นข้าวไป

ต้นข้าวก้ไม่รู้เหมือนกันว่าผีเสื้อจะบินไปไหน  แต่ต้นข้าวรู้อย่างเดียวว่า ตอนนี้เค้าต้องการจะทำอะไร? เพื่อให้เวลา 1576800 นาทีของเค้ามีคุณค่าที่สุด ก่อนที่เค้าจะต้องลาโลกใบนี้ไป